właśnie tak wygląda człowiek który następnego dnia pisze egzamin z łaciny

i aby nakreślić pełny obraz/grozę sytuacji należy dodać

że jest umysłem wyjątkowo opornym na

wiedzę w każdej możliwej postaci

a w kwestii łaciny

(cholerni Rzymianie)

zdolności

wybitnie

na minus

dlaczego Rzymianie

pomimo swojego geniuszu

nie wpadli na świetny pomysł

układania wyrazów

w kilometrowych zdaniach

 w kolejności

nieprzypadkowej?

taniec leniwca

.

poprosiłam pana M. żeby kupił mi coś słodkiego do herbaty

kupił kilogram cukru

"Gdyby grafomania była karana, dodał, należałoby Komornickiego skazać na bezterminowe ciężkie roboty, twarde łoże, ciemnicę, suchy chleb i brudną wodę. Jako dowód winy wystarczyłaby prokuratorowi dowolna strona omawianego tomiku. I zacytował wiersz ze strony czternastej: Przebudzono wielkie dzwono (tak!), Wandę stróżkę i Kościuszkę; a dziecinę ułożono przy ołtarzu na poduszkę, przed Kościuszkę. Wionął tu zew: wszedł królewicz, książę Józef i Mickiewicz; a strzelano z arkebuzew (tak! tak!) i trąbiono jakby z dziewicz (tak! tak! tak!) dął Mickiewicz. Pisał, że rozumie właściwie wszystko. I dziecko położone przed ołtarzem, i bohatera narodowego Kościuszkę, i księcia Józefa, i stróżkę Wandę. Ale kiedy widzi przekręcanie słów, żeby uzyskać rymy, i czyta, że dziewicą można trąbić jak trąbą ("Ciekaw jestem, gdzie się przykłada usta") to myśli o samobójstwie."

Ledwo słoneczko uderzy

W okno złocistym promykiem,

Budzę się hoży i świeży

Z antypaństwowym okrzykiem.

Zanurzam się aż po uszy

W miłej moralnej zgniliźnie

I najserdeczniej uwłaczam

Bogu, ludzkości, ojczyźnie.

Komunizuję godzinkę,

Zatruwam ducha, a później

Albo szkaluję troszeczkę,

Albo, gdy święto jest, bluźnię (...).

ostatnio spotkały mnie rzeczy nieskończenie dobre i jasne; mnie samą dziwi ten szczęśliwy przypadek 

jak błękitne i szczere spojrzenie pewnej starszej damy, z wiankiem srebrnych włosów i tak prostoduszną życzliwością, że aż ten kicz zwany wzruszeniem zaplątał mi się w gardle, podrapał powieki

i tak przez ułamek sekundy poczułam, że to ktoś najzupełniej bliski, zadziwiająco ważny, jakby serce znało ją już wcześniej; to wszystko takie dziwne, nieokreślone, bez definicji i rozsądku

i ona też mnie poznała, widziałam to w jej szklanym spojrzeniu, niemym wzruszeniu, wciąż błądzę w pamięci

a dzisiaj moje życie zmieniło się film, i to nie horror, nie żadne American Psycho czy Piknik pod wiszącą skałą

nie, to ukochana miłością ckliwą Amelia, nad którą wylałam potoki łez wzruszenia, rozgrzebując własne  marzycielstwo

pan, jeden z ludzi stojących przy Bagateli, był zupełnie nie taki, jakimi zwykle bywają tamtejsze tłumy

był to pan z akordeonem, ale nie taki, co to nauczył się czterech piosenek i wygląda na to, że wciąż jeszcze nie wykuł ich do porządku

nie, pan stał, promieniejąc radością życia, i grał

a grał piosenkę ze wspomnianej już Amelii

i nie widziałam żadnego futerału, pudełka czy kapelusza na monety od przechodniów

zaskoczona i poruszona wykrzyknęłam coś równie banalnego jak "to z Amelii!", a potem odwróciłam się (po zrobieniu kroków dziesięciu)

a pan grał dalej i uśmiechał się do mnie szeroko, i szczerze, z niewymuszoną radością, tak, jak nigdy nie uśmiechnął się nikt w mieście niestołecznym Krakowie

a ja widziałam ten bijący od niego blask, to nagle uderzenie ciepła połączone z jasnością

jasnością inną niż ziemska, niż ludzka, niż taka, którą można wyrazić słowami

ja dziś mam nastrój

(dużo bardziej niż kapkę)

sentymentalny

a piszę

żeby nigdy nie zapomnieć

Podjęłam wyzwanie, 52 książki mają być przeczytane do 31 grudnia 2015.

Stan na 06.01.2015 r. przedstawia się w sposób następujący:
1. "Dwanaście" Marcin Świetlicki - przeczytana
2. "Kariera Wieśniaka" Pierre de Marivaux - powoli, bo powoli, czytana na Rajskiej, bo to jedna z książek prawie nie do zdobycia (nie wiedzieć czemu) - 1/4

Jak na razie wynik jest mierny, sesja z pewnością nie wpłynie na jego poprawę. No cóż, pozostaje mi trzymać kciuki za mnie samą. I za porzucenie mojego, legendarnego już, słomianego zapału.

zamiast się starzeć - dziecinnieję