przeprosinowe kasztany.

(uwielbiam kasztany i ich twarde łupinki.)

Zdjęcia z czasu, gdy jesień jeszcze była. Teraz zwiała.

Mamy dwie nowe piosenki! Nawet nie jestem w stanie wyrazić słowami, jak wielką przyjemność daje mi tworzenie nowych rzeczy w tak wybornym towarzystwie, od razu człowiek czuje się lepiej.

dziś grawitacja jakby silniejsza
ciągnie na samo dno
dno den rozpaczy
nas niewyspanych i pobladłych
tak nieudolnie i bezustannie

za płaszcz chwyta w pełnym biegu
w gęstym powietrzu brodzi bez końca
i szepcze
i szepcze wciąż słowa bez treści
nam niewyspanym i pobladłym

list specjalny do grawitacji
niech puści mnie da myślom spać

przesyłka specjalna do grawitacji
spod palących żeber ukryty blask

bystre rzeki jak nasze spojrzenia

w których toniemy wciąż na nowo

zalani po szyję mrużąc powieki

przepadamy znów o brzasku dnia

śliskimi słowami ułamkami chwil

dajemy demonom w naszych słowach spać

zabawnie tak być oprawcą swym i katem

w martwych objęciach nocy usypiamy strach

ty sił mi daj by przetrwać noc

ty sił mi daj by przetrwać każdy nowy dzień

nich na moją twarz

spłynie jasny blask

spokoju

bezradność

dialog ciała

jestem życiową grudą

boleśnie ociężałą

bezimiennością

Mój notes z kilku miesięcy. Różne grafomańskie zabawy, ale miło to nareszcie zgromadzić do porządku w jednym miejscu. Z góry przepraszam, jeśli z zażenowania pójdzie wam krew z oczu.

we wander in the dark
with eyes closed tight
at homes instead of dust
we silently sweep our small tragedies

under a layer of powder
we cover every wound
to with the new day's come
with a morning coffee
put on a mask of joy

we live on our own
with a backpack of fears
loudly slamming the door
not to let them come in
can't sleep at night
silence pillow every whisper
that comes under our beds

My 

trybiki w maszynie

niepowstrzymanego pędu

z obłędem w oczach

przeszukujemy dziurawe

kieszenie cudzych wspomnień

My

barbarzyńcy i oszuści

pod skorupą pogardy

ukrywamy serce tchórza

wrażliwość dziecka

w pewny krok ubieramy strach

Ja

ukryty obserwator

każdego oddechu życia

wylewam na puste strony

pobladłe ze wstydu słowa

których nigdy nie wypowiem

wprowadzam się do obcego pokoju

z obcym tapczanem szafą i zimną podłogą

z przeciągiem w przerażonej głowie

muszę każdą rzecz zdefiniować na nowo

nadać nazwy kolory i kształty

by przez szarość smutku niepostrzeżenie

przebiegły ciepłe barwy wiosny naumyślnie

każdą rzecz przygarnąć każdej dać dom

wielka odpowiedzialność dla nieodpowiedzialnej

wciąż uczę się tych ścian

by za kilka lat w ciemnościach już nie błądzić

nie otwierać źrenic po granice bólu 

zapomnieć gniazdo znaleźć dom

nie wiem tylko gdzie schować mam

tęsknotę co wypycha serce

i otwiera każdą z szuflad

w której wciąż próbuję ją zamknąć

biegnąc w życiowym korowodzie

nie spóźnij się

tonąc w morzu cudzych spojrzeń

nie zgub się

ślepnąc w rzece ulicznych blasków

nie strać głowy

płyń małą prywatną łodzią

bądź sobie sterem kapitanem dziobem i masztem

rozłóż ręce ręce na środku oceanu

i płyń dalej niż sięga ludzki wzrok

(gdzie woda czuje dotyk nieba)

do wnętrza ziemi wpłyń gładko

z nieśmiałym wdziękiem cichym szumem

jak taflę wody łam przeciwności losu

co istnieją tylko we wnętrzu twej głowy

cała jestem obłokiem dzikich kształtów

zawieszona nad ziemią krążę nieustannie

czasem wkradnę się do twej filiżanki

by mimochodem wskoczyć w burzliwy krwi obieg

i w niebycie wciąż jestem machając nogami

przepływam między wami bez ułamka dźwięku

i przeminę zamknięta pod powłoką powiek

co pancerzem mi i zbroją przed więdnącym światem

...

(nie przeczytasz nigdy

słów wyrytych w mojej duszy

ostrym dłutem smutku)

Zaczęła się nauka, powrócił lęk i podrapane do bólu ciało. Jestem chyba uczulona na stres, próbuję go z siebie wyrzucić, zedrzeć, ale to chyba nie jest możliwe. 

Swoje pierwsze dni na uj opiszę następnym razem, tj. gdy już oczyszczę umysł i spróbuję przedstawić te zdarzenia w zabawny sposób, a nie żałosny i patetyczny, tak dla odmiany. :) 

A gdyby ktoś chciał nas posłuchać...

Dzisiaj mój brat oświadczył się swojej dziewczynie, jestem taka szczęśliwa i po stokroć dumna!